3 قازان, 11:04 378 0 سۇحبات دينارا مىڭجاسارقىزى

حاديشا سەيىتوۆا: كورىنبەي كەتسەم دە، حالىق مەنى تانيدى

وڭتۇستىك ءوڭىردىڭ اتىن شىعارعان ەكى حاديشا بار. ونىڭ ءبىرى – حاديشا شالاباەۆا، ەكىنشىسى – حاديشا سەيىتوۆا. ەكەۋى دە داۋىس ىرعاعى بولەك ءانشى. الايدا، ءان ونەرىنە سوناۋ 1995 جىلدان بەرى قادام باسقان حاديشا سەيىتوۆا تۋرالى كوپشىلىك جۇرت بىلە بەرمەيدى. ءبىز «دوستار، دوستار»، «تۋعان كۇن»، «انا، اكە» اندەرىمەن تانىلعان ءانشى حاديشانىڭ نەلىكتەن ساحنادان قول ءۇزىپ قالعانىن سۇراعان ەدىك.

 ساحنادان 5-6 جىلعا ءۇزىلىس الدىم

–  تۇركىستان وبلىسى، ورداباسى اۋدانى، بادام ستانساسىندا ومىرگە كەلدىم. وتباسىندا 4 ۇلدىڭ ىشىندە ءوستىم. اكە-شەشەم ونەردەن قۇرالاقان جاندار ەمەس. كىشكەنتايىمنان ءان ايتۋعا، اۋەن جازۋعا قۇشتار بولدىم. بۇل ماعان اۋەلى اللادان بەرىلگەن قا­سيەت شىعار. وسى جولدى تاڭداپ، شىمكەنت قالاسىنداعى مۋزىكا كوللەدجىن ءتا­مام­داپ، جوعارى وقۋ ورنىن سىرتتاي ءبىتىر­دىم.  مىنە، 1995 جىلدان بەرى ونەر اتتى كيە­لى كەمەنىڭ اعىنىمەن كەلە جاتقانىما 25 جىلداي بولىپتى. تالاي دودادا توپ جارىپ، حالىقارالىق، رەسپۋبليكالىق بايقاۋلاردىڭ جۇلدەگەرى اتاندىم. ەڭ العاش 1994 جىلى «ۇكىلى ءۇمىت»، ودان كەيىن رەسپۋبليكالىق «اراي»، «جاس قانات» بايقاۋىنىڭ لاۋرەاتى بولدىم. شىمكەنت قالاسىندا ەڭبەك ەتە ءجۇرىپ، 2007 جىلى قر مادەنيەت قايراتكەرى اتاعىنا يە بولدىم. ءاري­­نە، ءانشى رەتىندە رەپۋبليكالىق دەڭگەيدە كورىنبەگەن شىعارمىن. الماتىعا اندا-ساندا كونتسەرتكە قاتىسۋ ءۇشىن عانا كەلىپ ءجۇردىم. شىنىندا دا، ونەردەن الىستاپ كەتكەنىم راس. وتباسىلىق جاعدايعا بايلانىستى 5-6 جىل ءۇزىلىس الدىم. بىراق مەنى وڭ­تۇستىك ءوڭىر حالقى تانىپ، قاشان دا ريزاشىلىعىن بىلدىرۋدەن تانعان ەمەس. قا­زىر انشىلەردىڭ نانى – توي عوي. ءان­شىنىڭ تابى­سىنىڭ 90 پايىزى تويدان كەلەدى. سول كەيدە تويدان تابىلىپ جاتامىن. «حاديشا، نەگە كورىنبەي كەت­تىڭىز؟!» دەپ سۇرايتىن تىڭدارمان كوپ. سون­دىقتان ءبىر بىلسە، ءوزىم­نىڭ تۋعان جە­رىمنىڭ انسۇيەر قاۋىمى جاقسى بىلەدى.

جىل باسىندا الماتىعا كوشىپ كەلدىم. شىعارماشىلىعىمدى دامىتسام دەگەن نيەتىم بار. كەيدە «انشىلىك ونەردى قويا سالسام با ەكەن؟»، «جالپى، حالىققا كەرەكپىن بە، جوق پا؟» دەگەن وي مازالاپ جۇرگەن. جوق، ولاي ەمەس ەكەن. التى جىلدىق ۇزىلىستەن كەيىن ەلىمىزدىڭ باتىس ءوڭىرىن ارالاپ، كونتسەرت بەردىم. سول كونتسەرتتەن كەيىن حالىقتىڭ ۇلكەن قوشەمەتىنە يە بولدىم. قاريالار باتاسىن بەرىپ، العىسىن جاۋدىردى. سودان كەيىن دەرەۋ ويىمدى جيناقتاپ الدىم دا، «مۇنىم جاراماس، جاڭا اندەر جازىپ، تىڭدارمانىمدى قۋانتايىن» دەگەن شەشىمگە كەلىپ، ىسكە قايتا كىرىستىم.

جاقىن ارادا  جارق ەتەمىن

قانداي جاعداي بولماسىن، ەشقاشان رەپەرتۋارىم توقتاعان ەمەس. كەيبىر انگە تۇسىرىلگەن ارنايى بەينەباياندارىم «توي-دۋمان» تەلەارناسىنان كورسەتىلدى. اركىم­نىڭ ءان تاڭداۋ دەڭگەيى ءارتۇرلى. ءان ورىنداۋ­دا ءوز ءستيلىم بار. ارينە، حالىقتىڭ ءبا­رىنە ۇناۋ مۇمكىن ەمەس. ەستەرىڭىزدە بولسا، 2014 جىلى رەسپۋبليكا سارايىندا «ءان-حاديشا» اتتى كەشىمدى وتكىزدىم. الماتىدا ءجۇرىپ، ءالى ءبىر كونتسەرت بەرە الماي جۇرگەن انشىلەر دە جەتەرلىك. ونىڭ جانىندا مۇنىم ەرلىك-اۋ دەيمىن وزىمە ريزا بولىپ. دەگەنىمە، دىتتەگەن ماقساتىما جەتپەي تىنىم تاپپايتىن ەڭبەكقورلىعىم بار. بۇيىرسا، جەلتوقسان ايىنا دەيىن نۇر-سۇلتان، الماتى قالالارىندا ءان كەشىمدى وتكىزسەم دەگەن جوسپار قۇردىم. ودان بولەك باتىس ءوڭىرىنىڭ حالقى تاعى شاقىرىپ جاتىر. گاسترولدىك ساپارىمدى شىمكەنت قالاسىنان باستاسام دەيمىن. ءان ساپار دەگەن وتە جاقسى. ءانشى شىڭدالادى، شابىت الادى. توي بولەك، ساحنا باسقا. جالپى، ءوزىم ءان قورىنا باي ءانشىمىن. كەز كەلگەن جانردا، بارلىق تاقىرىپتا ايتا بەرەمىن. حالىق ءانى، ەسترادا، ليريكا، تاعىسىن تاعى. مىسالى، بارعان جەرىمدە تىڭدارماننىڭ كوبى «دوستار، دوستار» ءانىمدى سۇرايدى. بۇل ءاندى قازىرگە دەيىن ءۇشىنشى رەت وڭدەدىم. سوڭعى ءۇش جىلدا 70-80 ءان جازىپپىن. ال بارلىعى 500-دەن استام ءانىم بار. ءوزىم ارا-تۇرا ءان جازامىن. ال ءماتىن جونىندە كومەك كەرەك بولسا، اقىن جەكسەن قاراقۇلوۆ اعاما قولقا سالامىن. ول كىسى مەنىڭ ويىمدى ءدوپ باسادى. سونداي-اق، ينديرا ەلۋباەۆا، كاريما ورالوۆامەن بايلانىس ۇزگەن ەمەسپىن. جانە ەشقاشان ءان ساتىپ العان جوقپىن. كومپوزيتوردىڭ كوبى: «حاديشا، مىنا ءان سەنىڭ داۋسىڭا كەلەتىن سياقتى» دەپ وزدەرى ۇسىنىپ جاتادى. ەگەر شىنىمەن، داۋسىما، مىنەز-قۇلقىما كەلىپ جاتسا، قۋانا-قۋانا ورىندايمىن. كەيدە ادەمى ءاننىڭ شىرقىن ءمان-ماعىناسىز ءسوزى بۇزىپ تۇرادى. سونداي كەزدە رۇقسات سۇراپ، باسقا اقىنداردىڭ كومەگىنە جۇگىنەمىن. ال ءانى مەن ءسوزى قابىسىپ، ورىنداۋشىسىن ناقتى تاۋىپ جاتسا، وندا كەرەمەت دۇنيە شىعاتىنى ءسوزسىز.

حالىق ماعان «قازاقستاندىق ماشا راس­پۋتينا»  دەگەن ات بەرگەن. ول كىممەن دۋەت ايتادى؟ ارينە، كيركوروۆپەن. وكى­نىش­كە قاراي، بىزدە ونداي داۋىس يەسى سيرەك. تەك سەرىكبول سايلاۋبەكتىڭ ءوزىن-ءوزى ۇستاۋى مەنىڭ مىنەزىمە كەلەتىن سياقتى. ونىڭ داۋسى – تازا ەسترادالىق باعىتتا. قا­زىر بىرگە ايتاتىن كوڭىلدى ءان ىزدەپ جاتىرمىز. ءانشىنىڭ ءان قورجىنى جاڭارىپ تۇرسا، ونى ۇزدىكسىز حالىقپەن ءبولىسىپ وتىر­سا، بۇدان ارتىق نە كەرەك؟! ءوزىم قالاي دا، حالىققا بار ەكەنىمدى كورسەتكىم كەلەدى، ونى اندەرىم ارقىلى دالەلدەگىم كەلەدى.

كەيبىر انشىلەر سياقتى قاتىپ قالعان ستيلدە جۇرمەيمىن. وزگەرىستى جانىم سۇيەدى. بىرقالىپتى جۇرۋدەن شارشايمىن. كيەتىن كيىمدەرىمدى دە ءوز تالعامىممەن تاڭدايمىن. ەگەر ءانشى بولماعاندا، ديزاينەر بولار ما ەدىم، كىم ءبىلسىن؟!

 

سوڭعى جاڭالىقتار