24 قىركۇيەك, 19:20 1474 0 قوعام ءاليا تىلەۋجانقىزى

قاراپايىم بالىقشىنىڭ قاھارماندىعى

بالقاش كولىنىڭ ماڭايىن مەكەندەگەن اۋىل تۇرعىندارى بالىق اۋلاۋدى اتاكاسىپ سانايتىنى بەلگىلى. وسى كاسىپ ارقىلى وتباسىن اسىراپ جۇرگەن بالىقشىلار كۇن دەمەي، ءتۇن دەمەي، ءتىپتى مۇزدىڭ تولىق قاتقانىن كۇتپەي، كولگە بالىققا شىعادى. 2007 جىلعى ىزعارلى جەلتوقسان ايىندا سول ايماققا قاراستى كوپبىرلىك اۋىلىنىڭ ءتورت تۇرعىنى مۇز قاتپاعانىنا قاراماستان، بالىق اۋلاۋعا شىعىپ، اقىرىندا مۇزدىڭ بولىنگەن بولشەگى ارقىلى اعىپ كەتكەنىن كوپشىلىك ءالى ۇمىتا قويعان جوق. ال سول ءتورت بالىقشىنىڭ سوڭىنان قايىقپەن شىعىپ، ولاردى قۋىپ جەتىپ، ءبىر ءتۇن، ءبىر كۇن كول بەتىندەگى ءارى داۋىل، ءارى تولقىنمەن ارپالىسىپ، اقىرىندا ولاردى قىرعا دەيىن امان الىپ كەلگەن ماناربەك ارىباەۆ حالىق اراسىندا باتىرعا اينالدى. وسى ورايدا ەل ىشىندە حالىق قاھارمانى اتانىپ جۇرگەن ماناربەكتىڭ وزىمەن اڭگىمەلەسكەن ەدىك.

– ماناربەك اعا، قىستىگۇنى بالقاش كولىنە بالىق اۋلاۋعا بارىپ، سوڭىندا مۇز قۇرساۋىندا قالعان ءتورت بالىق­شىنى امان الىپ قالعان ءسىز تۋرالى كوپ ەستىدىك. «كوپ ەستىگەننەن ءبىر كورگەن ار­تىق» دەمەكشى، سوناۋ 2007 جىلعى جەل­توقسان ايىندا بولعان وسىناۋ جان­تۇرشىگەرلىك وقيعا تۋرالى ءوز اۋزىڭىز­دان ەستىسەك...

– اڭگىمەنى ارىدەن باستاسام، بالقاش كو­لىنىڭ جاعاسىندا تۋىپ-وسكەندىكتەن، اۋىل تۇر­عىندارىنىڭ تۇگەلى دەرلىك ۇرپاقتان-ۇر­پاققا جالعاسقان اتاكاسىپ – بالىق اۋلاۋ­مەن اينالىسادى. اكەم دە، اكەمنىڭ اكەسى دە وسى كولدە بالىق اۋلاپ كۇن كورگەندىكتەن، مەن دە وسى كاسىپتى جانىما سەرىك ەتىپ ءجۇر­مىن. بۇرىندارى اۋىل تۇرعىندارى بىرنەشە ادامنان قۇرالعان ارتەل ارقىلى اۋلاسا، سوڭعى جىلدارى ەكى-ەكىدەن نەمەسە تۋىستارىمەن بىرىگىپ، اركىم ءوز بەتىنشە بولەك اۋلايدى. 2007 جىلدىڭ جەلتوقسان ايىنىڭ ورتاسىندا سەكەناي ەسىمدى ازامات ەكەۋمىز اۋىلدان وتىز شاقىرىم جەردە كول جاعا­سىن­دا ورنالاسقان بايسەيىت ۋچاسكەسىنە بارىپ، بالىق اۋلاماقشى بولدىق. ول جاقتا بۇ­رىن­عى سوۆحوز كەزىندە سالىنعان بالىق­شىلار ءۇيى بار-تىن، دەسەك تە مۇندا ەشكىم تۇرمايدى، تەك بالىق اۋلاۋعا بارعاندار سوندا تۇراقتايدى. مۇندا كەلگەندە ءوز اۋى­لىم­نان ءبىز سەكىلدى بالىق اۋلاۋعا كەلگەن ءتورت ازاماتىنا جولىقتىق. اۋىلدىڭ تۋماسى بولسا دا، ءبىر-ەكەۋى قالادا تۇرادى، كو­رىس­پەگەلى ءبىراز ۋاقىت بولعاندىقتان، ولارمەن ءبىراز اڭگىمە-دۇكەن قۇردىق. نەگىزى، ءبىز – بالىقشىلار بالىق اۋلاۋعا شىقپاس بۇرىن، ەڭ الدىمەن مۇزدىڭ قالىڭدىعىن تەكسەرەمىز. ارامىزداعى ءبىر-ەكەۋى بارىپ تەكسەرىپ كەلسە، مۇزدىڭ قالىڭدىعى 4 سم ەكەنىن ايتىپ كەلدى. سوسىن مەن «وي ءالى جۇقا ەكەن عوي، ءبۇ­گىن نەمەسە ەرتەڭ بالىق اۋلاۋعا كەلمەيدى» دەپ ايتتىم. اۋىلعا قايتار جولىمىز ۇزاق، سول سەبەپتى سول ءتۇنى سوندا قونىپ قالدىق. ءتۇن­دە اڭگىمە اراسىندا ارامىزدا «ەرتەڭ با­لىققا شىعا بەرەيىك» دەگەن اۋىلداسىما بىردەڭەنى سەزگەندەي «بالىق اۋلاۋعا ءالى ەرتە» دەپ تاعى ءبىر مارتە ەسكەرتتىم. تاڭ اتقاندا سەكەناي ەكەۋمىز بۇگىن بالىق اۋلاۋعا قولاي­سىز كۇن ەكەنىن سەزىپ، اۋىلعا قايتىپ كەتتىك.

– ال انا تورتەۋى بالىقشىلاردىڭ سول ەسكى ۇيىندە قالىپ قويدى ما؟

– ءيا، ولارعا كەتەر كەزدە «بالىققا شىق­پاڭدار!» دەپ تاعى دا ەسكەرتتىم. بالىق اۋلاپ، ناپاقا تابۋ ءۇشىن كەلىپ وتىرعان ولار مەنىڭ ءتىلىمدى السىن با؟ اركىم نە ىستەيتىنىن ءوزى ءبى­لەدى عوي. دەسەك تە، ءاي، شىعا قويماس-اۋ دەپ، سە­كەناي ەكەۋمىز اۋىلعا قاراي بەتتەدىك. اۋىل­عا جاقىن قالعاندا كەنەتتەن اۋا رايى بۇ­زىلدى. بالىقشىلاردىڭ ۇرەيىن قاشى­را­تىن ءبىر جەل بار، مۇنى بالىقشىلار ءوز ارا­سىندا «قىردىڭ جەلى» دەپ اتاپ كەتكەن. با­لا كەزىمىزدە اكەلەرىمىز «ەگەر قىردىڭ جەلى سوق­سا، دەمەك مۇنى بالىقشىلارعا قاۋىپ ءتون­دىرەتىن جەل دەپ ءتۇسىنۋ كەرەك» دەگەندى ءجيى ايتاتىن. بىردەڭەنى سەزگەندەي بولىپ، كولىكتى ورتا جولدان توقتاتىپ «قايتسەك ەكەن، ا؟ قىردان جەل سوققانىن ولار بىلە قويسا جاقسى عوي، مۇزعا شىعىپ كەتسە نە بولادى؟» دەپ ويلانىپ ەدىم، جۇرەگىمنىڭ تارسىلى ءبىر بەلگى بەرگەندەي بولدى. ارتقا بۇرىلىپ، بايسەيىتتىڭ جاعالاۋىنا قايتىپ كەلىپ، تەڭىزگە قاراسام، ءىرى-ءىرى مۇز كەسەكتەرى ءبولىنىپ، كولدىڭ بەتىندە اعىپ بارا جاتىر ەكەن. سوسىن ءبىر توبەگە جۇگىرىپ شىعىپ بار داۋىسىممەن «جىگىتتەر، قايداسىڭدار؟» دەپ ايقاي­لاسام، ەشكىم ءۇن قاتپايدى. سوسىن كەشە ءبىز توقتاعان ۇيگە كىرىپ شىقسام، مۇندا دا ادام بالاسى جوق. سىرتقا شىقسام، ءتورت ادامنىڭ جانە شانانىڭ ءىزى جاتىر. سول ىزدەرمەن جاعالاۋ جاققا اقىرىنداپ ءجۇرىپ وتىرسام، ال­دىمنان مۇز بولىنگەن قيىققا تاپ بولدىم.

– سوندا ولار قاتىپ جاتقان كولدىڭ ۇستىنە جاياۋ شىققان بەتتە مۇز مورت سى­نىپ، ولاردى كولگە قاراي الا كەتكەن بە؟

– ءيا، جەلدىڭ كۇشىمەن كولگە قاراي اعىپ كەت­كەن عوي. مۇنى تۇسىنگەن بەتتە بىردەن «قايتسەم دە، ولاردى قۇتقارۋىم كەرەك!» دەپ سول جەردە بالىقشىلاردىڭ تاستاپ كەتكەن قايىقتارىن ىزدەدىم. ءسويتىپ، قىردا جاتقان ءبىر قايىقتى تاۋىپ، قولىما ءبىر جارىم مەتر ارقاندى الىپ، سەكەناي ەكەۋمىز الگى قايىقتى سۇيرەپ، سۋعا تۇسىردىك. سول مەزەتتە باي­سەيىتتىڭ ارعى تۇسىندا بالىق اۋلاپ ءجۇر­گەن باسقا جىگىتتەر «ولاردىڭ اعىپ كەتكەنىنە ءبىر ساعاتتان اسىپ كەتتى، قايدا باراسىڭ؟ قايت!» دەگەندەي بىردەڭەلەر ايتىپ جاتىر. ال مەنىڭ قۇلاعىم ەشتەڭەنى ەستىمەيدى، ەشكىمدى ەلەمەيدى، تەك بار ويىم – الگى تورتەۋىن تاۋىپ، مۇزدان قايىققا سالىپ الىپ، وسىندا اكەلۋ. ال قىردا قالعان سەكەنايعا: «اۋىلعا سالەم ايت...» دەگەن ءبىر اۋىز ءسوزىمدى ايتتىم دا، قايىقتىڭ «ءتىلىن» تابۋعا كىرىستىم. ەكى ەس­كەكتى الىپ، ەندى ەسە بەرگەندە ءبىر ەسكەك ەكى­گە ءبولىندى دە قالدى، ءسويتىپ، مۇنىڭ ساپ جاعى وزىمدە، ەكىنشى جاعى سۋعا اعىپ كەتتى. سو­سىن قايىقتىڭ «تۇمسىعىنا» وتىرىپ الىپ، اتتى قامشىمەن سابالاعانداي، ءبىر ەس­كەكتى كەزەك-كەزەك قولدانىپ، قايىقتى ءجۇر­گىزىپ وتىردىم. ءسويتتىم دە، الگى ءتور­تەۋىنىڭ جولى قيىلىپ كەتكەن تۇستان كولدىڭ ورتاسىنا قاراي بەت الدىم. بىلە بىلسەڭىز، بالقاشتىڭ تەرەڭ جاعى قىستىگۇنى كوپكە دەيىن قاتپايدى، سويتەدى دە قالقىعان مۇز­دىڭ بارلىعى سول ورتاسىنا قاراي اعىپ بارا­دى. ەكى-ءۇش ساعات ەسكەننەن كەيىن، الىس­تان قارايىپ ءبىر تال سىرىڭكە سەكىلدى بىردەڭە كورىندى. سويتسەم، ءىرى كەسەك مۇزدىڭ ۇستىندە اعىپ بارا جاتقان الگى تورتەۋى ەكەن.

– مۇز سەڭدەرىنىڭ اراسىنان ءوتىپ، ولار­عا قايىقپەن جەتۋ قيىن بولعان شى­عار؟

– ءيا، ولارعا جەتە المايتىنىمدى ءتۇسىن­گەن سوڭ: «ارى قاراي بارا المايمىن، وزدەرىڭ ءبىر­دەڭە عىپ جەتىڭدەر!» دەپ ايقايلادىم. ءسوي­تىپ، ولار شاقپاق مۇزداردى اينالىپ ءوتۋ ءۇشىن، ءبىرى سۋعا ءتۇسىپ، ءبىرى مۇزدى ۇستاپ، اقى­رىن­دا قايىققا كەلىپ وتىردى. تورتەۋىنىڭ ءىشىن­دەگى ەڭ ۇلكەنى بەرىكباي دەگەن ەلۋ جاس­تا­عى ازامات: «نە بولسا دا، سۇيەگىمىزدى تاۋىپ ال­سىن دەپ، اعاشقا ءوزىمىزدى بايلاعالى جاتىر ەدىك، بىراق سەنىڭ كەلەتىنىڭدى سەزگەنمىن، باۋىرىم» دەپ قۋانىشىن جاسىرا الماي تۇر. ونىمەن قوسا، ءبارىمىز دە قۋاندىق، بىراق ارى قاراي نە كۇتىپ تۇرعانىن ەشقايسىمىز ءبىل­مە­گەن ەدىك.

– ءارى قاراي داۋىلعا تاپ بولدىڭىز­دار ما؟

– ءيا، داۋىل كوتەرىلدى. مۇنىڭ اسەرىنەن تول­قىن دا تۋلاپ، مازامىزدى الدى. ءناتي­جە­سىندە قايىققا سۋ كىرىپ، ءبىزدى ابدەن اۋرەگە سال­دى. الگى تورتەۋى وزدەرىمەن بىرگە كۇرەكتى الا جۇرگەن ەكەن، سول كۇرەكتىڭ سابىنان ەكىنشى ەسكەك جاساپ الىپ، كەزەك-كەزەكپەن ەستىك. ءسويتىپ، اۋىل جاققا اپارار جولدى تا­با الماي جۇرگەندە كەش باتتى. قاراڭعىدا با­عىتىمىزدان جاڭىلىپ، كولدىڭ باسقا ءبىر بەتىنە قاراي اعىپ كەتتىك. اقجال تولقىن بىزبەن الىسىپ، قايىعىمىزدى توڭكەرەردەي، جولىمىزدى كەس-كەستەپ تۇرىپ الدى. ونىڭ ۇستىنە اياز سۋ قايىقتى شايعان سايىن، دەنە­مىز­دەگى كيىمىمىز سۋعا مالىنىپ، كۇننىڭ سۋى­عىنان كيىمدەرىمىزدىڭ شەتى مۇز بوپ قاتىپ جا­تىر. بۇيرەگىمىزدى سۋىق تەسىپ وتسە دە، ءجى­گىتتەردى «مىنە كەلدىك، جىگىتتەر، جاقىن قال­دىق، قيمىلدايىق» دەپ جەلپىندىرىپ وتىردىم. الايدا ەشقانداي قىرعا كەلمەگە­نى­مىزدى، كەرىسىنشە تەرەڭدىگى ۇلكەن كولدىڭ ور­تا­­سىنا جەتكەنىمىزدى ءبىلدىم، بىراق ولارعا ايت­پادىم. قورقىنىشتان ادامعا نەشە ءتۇر­لى وي كەلەدى عوي، دەگەنمەن الگى ويلاردى سانامدى جاۋلاپ الماۋىنا جول بەرمەي، قاسىمداعىلارعا «ەندى سەن ەس، اناۋ شارشادى. جوق، سەن دەمالا تۇر» دەپ كەزەك-كەزەكپەن نۇس­قاۋ بەرىپ وتىردىم. ءسويتىپ كەلە جات­قاندا ءتۇننىڭ ءبىر ۋاعىندا اعىپ بارا جاتقان ۇلكەن مۇزعا تىرەلىپ، قايىعىمىز جۇرمەي قال­دى. قايىق اليۋمينيدەن جاسال­عان­دىقتان، ءتۇبى تەسىلىپ كەتە مە دەپ تاعى قو­رىق­تىم. قايىقتى مۇزدان سۋعا تۇسىرەمىز دەپ الى­سىپ جاتقاندا، قاسىمىزداعى ءبىر ازامات سۋ­عا قۇلاپ كەتتى. الگى جىگىتتىڭ كورەتىن جارى­عى بار ەكەن، كوتەرىلگەن تولقىننىڭ كۇ­شى­مەن ءبىزدىڭ قايىقتىڭ قاسىنا قايتا ۇشىپ ءتۇ­سىپ، قايىققا قايتا ءمىندى. ءسويتىپ، مۇزدان قۇ­تىلدىق-اۋ دەپ جاتقاندا، تۋلاعان تول­قىن­عا تاپ بولدىق. تولقىن شايعان سايىن، قايىق­تىڭ ءىشى سۋعا تولىپ قالادى. سودان ءجى­گىتتەرگە «اياقتارىڭداعى رەزەڭكە ەتىكتە­رىڭ­دى شەشىپ، سۋدى سول ارقىلى سىرتقا توگىڭ­دەر» دەدىم. قاراڭعىدا ءبىر-ءبىرىمىزدى كور­مەي­مىز، ونىڭ ۇستىنە ءوزىم ارتقى جاعىندا وتىر­عان سوڭ، ولاردىڭ نە ىستەپ جاتقانىن ءبىل­مەيمىن. ءسويتىپ، ەتىكپەن قايىققا كىرگەن سۋ­دى توكتىك. الايدا سۋدى قاشانعا دەيىن ءتو­­گەسىڭ، اناداي تولقىننان ءبارىبىر سۋ جينالادى. ءسويتىپ، كەلە جاتقاندا كولدىڭ بەتىندە اعىپ بارا جاتقان تاعى ءبىر ۇلكەن مۇزعا جو­لىقتىق.

– ەكىنشى رەت پە؟

– ءيا، بۇل بالە ءبىزدى تاعى دا سارساڭعا سال­دى. سوسىن جىگىتتەرگە «ءبىر اياعىمىزدى قايىققا، ءبىر اياعىمىزدى مۇزدىڭ ۇستىنە سا­لىپ، بۇل مۇزدان جەڭىل وتەيىك» دەگەن ۇسىنىس ايتىپ ەدىم، ەشقايسىسىنىڭ قايىقتان شىق­قىسى جوق. سوسىن وزىممەن بىرگە الا كەلگەن ءبىر جارىم مەتر ارقاندى قايىقتىڭ تۇمسى­عىنا بايلاپ، مۇزدىڭ ۇستىنە شىعىپ، تورتەۋى وتىرعان قايىقتى ءوزىم سۇيرەدىم. بۇيتپەسكە، امالىم قالمادى، سەبەبى مۇندا تاعى تۇرىپ قالساق، قايىقتىڭ ءتۇبى تەسىلەتىن ەدى. ءسويتىپ، قايىقتى مۇزدىڭ شەتىنە دەيىن سۇيرەپ كەلدىم. قايىق تا مۇندايدا شانا سەكىلدى عوي، تايعاناق مۇزدا جەڭىل قوزعالادى. ءسويتىپ ءجۇرىپ مۇزدان سۋعا قاراي تۇستىك. باعانادان بەرى الىسىپ ءجۇرىپ، اينالاما دا ءمان بەرمەپپىن، ءبىر قاراسام جان-جاعىم قارا تۇنەك، اسپاندى بۇلت تورلاعانى قورقىنىشتى كورىنەدى ەكەن. قازىر مەن كوڭىلىمدى تۇسىرسەم، قاسىمداعىلارعا دا ىقپالى تيەتىنىن ءبىلىپ: «جىگىتتەر، كەلىپ قالدىق، جاقىن قالدىق، شىداڭدار ەندى» دەپ باياعى اۋەنىمە تاعى باستىم. ولار دا مۇنى تىڭداعاننان شارشاسا كەرەك، ونىڭ ۇستىنە، مۇنداي جاعدايدا كىمنىڭ دە بولسا جۇيكەسى سىر بەرەدى عوي، ءبىر كەزدە ولار «سەن ءبىزدى دۇرىس باعىتتا الىپ بارا جاتقان جوقسىڭ، اۋىل مىنا جاقتا قالدى. سەنىڭ باعىتىڭ ەمەس. ءبىز قايدا، اۋىل قايدا؟» دەپ اشۋلانىپ، رەنىشتەرىن بىلدىرە باستادى. سوسىن جوعارىدا ايتقان بەرىكباي اعا «تىنىش وتىرىڭدار، ءبىر ادامدى عانا تىڭدايىق، بارلىعىمىز جان-جاقتان شۋلاساق، نە بولادى؟» دەپ ولاردى ساباسىنا ءتۇسىردى. ولاردى دا تۇسىنۋگە بولادى. ادامعا جان بەرۋ وڭاي ما؟! اقىرىندا اشۋمەن ەمەس، اقىلمەن جول تابۋعا تىرىسقان ءبىز توقتاماي، قايىقتى كەزەكتەسىپ ەستىك. جول بويى قال­تامداعى باكىنى جىپكە بايلاپ، كولدىڭ تە­رەڭدىگىن ولشەپ وتىردىم. نەگىزى بالىقشىلار مەترلەپ ەمەس، قۇلاشپەن ولشەيدى، ءبىزدىڭ ءبىر قۇلا­شىمىز ەكى مەترگە تەڭ، وسىلايشا ءالى دە تەرەڭ جەردە جۇرگەنىمىزدى ۇعىنىپ، جەل بەتتەگەن جاققا ەسە بەردىك. ءسويتىپ ەرتەسى سا­عات كەشكى بەستەر شاماسىندا الىستان قا­رايعان بىردەڭە كورىندى. بارلىعىمىز ءبىر دەم­دە «انە، قىر! قىردى قاراڭدار!» دەپ اي­قاي سالدىق، سويتتىك تە سول قىردى بەتكە ال­دىق، ءبىر ءتۇن، ءبىر كۇن دەگەندە قىرعا ارەڭ جەت­تىك.

– ەكى كۇن كولدىڭ بەتىندە جۇرگەن سوڭ، جاعالاۋعا جەتىپ، جەردى كورگەندەگى اسەر بولەك شىعار؟

– البەتتە، بولەك! سوزبەن سيپاتتاۋ ءمۇم­كىن ەمەس! قىرعا شىعا سالا، بىرەسە جەردى، ءبى­رە­سە ءبىر-ءبىرىمىزدى قۇشاقتاپ، امان قالعا­نى­­مىزدى جەتە ءتۇسىنىپ، داۋىستاپ تۇرىپ اي­قايلادىق. ءوز كوزىمە ءوزىم سەنبەي، الا­قاي­لاپ قۋانعانىمىز سونشالىق، سوڭىندا كوز جاس­قا ەرىك بەردىك.

– بالقاش كولىنىڭ ەكى وبلىستىڭ شە­كاراسىندا ورنالاسقانىن بىلەمىز. سون­دا سىزدەردىڭ قىرعا شىققان جەرلەرىڭىز قاي­سى ايماق؟

– الماتى وبلىسى سارقان اۋدانىنا قا­راستى مۇقان تولەباەۆ اۋىلىنا جاقىن جەر­دە ورنالاسقان قىزىلتوبە دەگەن جەر ەكەن. بۇل جەر تۋرالى بالا كەزىمىزدەن ەستى­گەنى­مىز بار، سەبەبى بالا كۇننەن بالىق اۋلا­عان سوڭ، تەرەڭ جەرگە بارىپ اۋلاۋ ءۇشىن وزگە اۋ­دانعا قاراستى ايماقتارعا بارىپ تۇ­راتىنبىز. دەسەك تە، بۇل ايماققا ماڭايلاسام دا، ءدال وسى جەرگە كەلىپ كورمەپپىن. سوسىن تەڭىز بويىن جاعالاي بالىقشىلار.

– سوسىن اۋىلعا قالاي جەتتىڭىزدەر؟

– قىرعا شىققان جەرىمىزدەن تەڭىزدى بوي­لاي وتىرا، ءبىر بالىقشىنىڭ ۇيىنە كە­زىكتىك. سول جەردەگى بالىقشىلار ءبىزدى تۇندە اۋىل­عا ۋاز اۆتوكولىگىمەن اكەلىپ تاستادى. ەسى­گىمنىڭ الدىنا بۇكىل اۋىل كەلىپ، جىلاپ كو­رىستى. ەرتەسى اۋىلداعىلار ۇيىقتاپ جات­قان جەرىمنەن وياتىپ الىپ، بەتىمنەن ءسۇيىپ، جاتىن بولمەمنەن شىعار ەمەس. قۇلاعىم شىڭىلداپ اۋىرعاننان ەشتەڭە ەسىمدە جوق، تەك بالاسى كەزىندە اسكەردەن كەلگەن بويدا كولگە بالىق اۋلايمىن دەپ بارىپ، سۋعا كەتىپ قال­عان ادىلبەك اعا مەنى قۇشاقتاپ: «سەن سە­كىلدى ازامات بولعاندا مەنىڭ بالام قازىر ءتىرى جۇرەر ەدى» دەپ داۋىستاپ جىلاعانى ەسىم­دە. بۇگىندە بۇل وقيعانىڭ بولعانىنا ءبا­لەن­باي جىل وتسە دە، ءار نارسەسى ءالى كۇنگە دەيىن سانامدا جاڭعىرىپ تۇر، بارلىعى جادىمدا جاتتاۋلى. مۇنى جايدان جاي ۇمىتا سالۋ مۇمكىن ەمەس. ەسىمە تۇسكەن سايىن، ءارى ادام­دار «بىزگە ەگجەي-تەگجەي ايتىپ بەرشى» دەپ سۇراعان سايىن كوزىمە جاس الامىن.

– كوپشىلىك كينو تۇسىرۋشىلەرگە بۇل وقيعا جەلىسىمەن كينو ءتۇسىرۋ تۋرالى ۇسى­نىستار ايتىپ جاتىر ەكەن. سىزگە وسى جايىندا حابارلاسىپ، ءوز يدەيالارىن ۇسىنعاندار بولى ما؟

– ءيا، حابارلاسقاندار بولدى. دەسەك تە، اۋىل­داعى وتباسىم، سونىڭ ىشىندە بەس با­لام­نىڭ بارلىعى ماعان قاراپ وتىر­عان­دىقتان، اۋىلدان ءبىر نەمەسە ەكى كۇنگە ۇزاپ كەتە المايمىن. سەبەبى وتباسىم بالىق اۋلاۋدان كۇندەلىكتى تاۋىپ جۇرگەن كىشكەنە تابىسىمنان قۇر قالادى. قازىرگى تاڭدا ۇلكەنىم ار­مان­بەك قاراعاندى مەملەكەتتىك ۋني­ۆەر­سيتەتىنىڭ دەفەكتولوگيا فاكۋلتەتىندە وقى­سا، قىزىم اياۋلىم الماتى تەحنولو­گيا­لىق ۋنيۆەرسيتەتىندە ءبىلىم الادى. ەكەۋى دە گرانتتا وقيدى. التىنبەك ەسىمدى ۇلىم 8-سى­نىپ، قۋانىش قىزىم 3-سىنىپتا جانە كى­شىم ايزەرە 2-سىنىپتا وقيدى. قۋانىش دە­مەكشى، ءساتتى اياقتالعان سول وقيعادان سوڭ، ءدۇ­نيەگە كەلگەن قىزىمنىڭ ەسىمىن قۋانىش دەپ قويعانمىن. وسىنداي كۇن سايىن «اكە­لەپ»، مەنى ماقتان تۇتىپ جۇرگەن بالالارىمدى اياقتان تىك تۇرعىزۋ ءۇشىن قانشا قاتەرلى بولسا دا، كۇن-ءتۇن دەمەي، بالىق اۋلاۋ كاسى­بىم­دى جالعاستىرىپ ءجۇرمىن.

 اڭگىمەلەسكەن

ءاليا تىلەۋجانقىزى

سوڭعى جاڭالىقتار