17 قىركۇيەك, 17:36 664 0 ادەبيەت "تۇركىستان" گازەتىنىڭ اۆتورلارى

ۇلىلىقتى ۇلىقتاعان

مۇقاعاليدىڭ تويىندا ابىشپەن ءبىر كيىز ۇيگە تۇسكەن ەكەنبىز. ءسال كەشىگىڭكىرىپ كىرسەم، توردە وتىر ەكەن. بوس ورىنعا جايعاسا بەرمەكشى ەدىم، «كەلىڭىز، سابە. جانىمىزعا وتىرىڭىز­شى» دەپ قاسىنا شاقىردى. راق­مەتىم­دى اي­تىپ، وتىردىم. ءابىش ءبىر جايدان كەيىن ءبىر جايدى قوزعاپ، جۇرتتىڭ اۋى­زىن اش­قىزىپ تاستادى. نە دەگەن توگىلگەن ءتىل، نەت­كەن تاۋسىلمايتىن ءبىلىم بۇل! ءۇنسىز عا­نا تىڭداپ وتىرمىن.

قىزىق، ءابىش وتىرعان جەردە ءۇنىڭ دە شىقپاي قالادى ەكەن. «قا­لاي­سىز؟ اڭگىمە ايتپايسىز عوي ءوزىڭىز. ءسىزدىڭ ءاڭ­­گىمەلەرىڭىزدى سىرتتان، جۇرتتان ەستىپ، قى­­زىعىپ جاتامىن»، – دەدى ءبىر كەزدە ما­­­عان قاراپ. اكتەرلەردىڭ اراسىندا نە­شە ءتۇرلىنى حيكايالاپ جۇرەتىنىم بار عوي، سو­­لاردى ەستيتىن كورىنەدى. «وي، ابەكە، مەن سىزبەن سويلەسۋگە داۋالامايمىن. ءسىز­بەن اڭگىمە-دۇكەن قۇرعىم-اق كەلەدى، سوعان ءبىلىمىم جەتپەيدى»، – دەدىم. راي­لا­نىپ كۇلدى. سول اڭگىمەدەن كەيىن اۋىق-اۋىق بولسا دا كەزدەسەتىن بولدىق. بىرتە-ءبىر­تە ەتىم ۇيرەنىپ، نەشە ءتۇرلى اڭگى­مە­لەرىم­نىڭ ءبىرازىن ايتىپ تا ءجۇردىم. بارا-بارا، ءابىشتىڭ سوزىنە قاناتتانىپ الىپ، جاڭاعى اۋىزشا اڭگىمەلەرىمنىڭ جاز­باشا نۇسقاسىن جاساۋعا شىقتىم. ولاردىڭ ءبىرازى «ەگەمەن قازاقستانعا»، كوبى «الماتى اقشامىنا» جاريالاندى. ءبۇ­گىنگە دەيىن جارىق كورگەنىنىڭ ءوزى قا­لىڭ-قالىڭ ەكى كىتاپتى بولىپ قالدى. ماقالا جازۋعا دا اۋىستىم بىرتە-بىرتە. سىزبەن اڭگىمەلەسۋگە ءبىلىمىم جەتپەيدى دە­گەنىم – شىن ءسوزىم. جالپى، جاعىنۋعا، جال­باقتاۋعا جوقپىن. ءابىش دەگەن قۇداي ءبىر بولەك جاراتا سالعان ادام ەدى عوي. ارعى زامانداردى قايدان بىلەيىك، ءوزىمىز ەس جيىپ، جۇرت سوزىنە قۇلاق اسا باس­تا­عالى بەرى ءوز باسىم ابىشتەي تەرەڭ ءبىلىم­دى كىسىنى كورگەن ەمەسپىن. ون سەگىز مىڭ عا­لامدا ءابىش بىلمەيتىن جاي جوق سياق­تى، ادامزاتتىڭ ارعى-بەرگىسىندە ءابىش باعا بەرە المايتىن وقيعا دا، ادام دا تابىلمايتىن سياقتى سەزىلەتىن. سوندىقتان دا سوناۋ جاس كەزىنەن ءبىرىمىز اعا، ءبىرىمىز ءىنى بولىپ كەلە جاتقان ساۋىت­بەك باۋىرىم انا ءبىر جىلى ءوزىنىڭ الپىس جىلدىعىنا ەلگە بارعانىمىزدا: «ءسا­بە، ابەكەڭ تۋرالى كىتاپ جازۋعا ما­تە­ريال جيناپ ءجۇرمىن. كورەسىز، ءتۇبى ءبىر جا­زامىن»، – دەگەنىندە ءبىر جاعىنان اقىل­­دىلىعىنا رازى بولىپ، ءبىر جا­عى­نان باتىلدىعىنا تاڭدانىپ، بەتىنە قاراپ قالعانىم ەستە. ساۋىتبەكتىڭ الپىس جىلدىعىن اتاۋعا شىمكەنتكە، قا­زىعۇرتقا، كەلەسكە ابىشپەن، فاري­زا­مەن، سەيىتپەن، سول كەزدەگى وبلىس اكىمىنىڭ ورىنباسارى، قازىرگى سەناتور ءالي بەك­تاەۆپەن، باۋىرىمنىڭ الىبەك اسقار باستاعان ءبىر توپ دوستارىمەن ساپارلاعان سول ءبىر ارمانداي بەس كۇننىڭ ىشىندە ابە­كەڭنىڭ تالاي اڭگىمەسىن تىڭدادىق. شىم­كەنتتەگى تەاتردىڭ ساحناسىندا تۇرىپ توي يەسى تۋرالى اقتارىلىپ ايتقانى، قا­زىعۇرت تاۋىنىڭ بوكتەرىندە تۇرىپ قا­سيەتتى تاۋ تۋرالى اڭگىمەلەگەنى، ءتىپتى عا­جاپ شىققان ەدى. جول بويىنداعى «كە­مەقال­عان» ەسكەرتكىشىنىڭ جانىندا ءابىش شامامەن وتىز مينۋتتاي سويلەدى-اۋ دەيمىن. باس-اياعى ءبۇپ-ءبۇتىن، تۇتاس تولعاۋ بولاتىن. اتتەڭ، جازىلماي قالىپتى. تەاترداعى ءسوزى دە سولاي بولىپتى. ۇقىپ­تى دەگەن ساۋىتبەككە ايتسام، «زالدا بول­سام ديكتوفون قوسار ەدىم، ساحنادا وتى­رىپ، ءوزىم جايىنداعى ءسوزدى جازىپ الىپ جاتۋعا ىڭعايسىزداندىم»، – دەيدى.

جارايدى، كىرىسپەم كوبەيىپ كەتتى مە، نەگىزگى ايتارىما كوشەيىن­شى. مۇنىڭ ءبارىن «ابىز ءابىش» دەگەن تا­ما­شا اتپەن كولەمدى كىتاپ جاريالاپ، ءابىش كەكىلباەۆتىڭ ويشىلدىعى تۋرالى تول­عانىستارىن حالىققا ۇسىنۋعا بەكىن­گەن ساۋىتبەك ابدراحمانوۆتىڭ ءوز موي­نىنا قاندايلىق ۇلكەن جاۋاپكەرشىلىك جۇكتەگەنىن اڭعارتۋ ءۇشىن ايتىپ جاتىر­مىن. ساۋىتبەكتىڭ مىنا كىتابىن جازۋ تۇرماق، وقىپ شىعۋدىڭ وزىنە ءبىراز دايىن­دىق كەرەك كورىندى. اسىرەسە، «ءما­دەنيەت مايەگى» دەپ اتالعان تاراۋىندا ءابىش­تىڭ تەوريالىق تانىمىنىڭ تەرەڭ­دىگى، قيىن ۇعىمداردىڭ ءوزىن ءبىز سياقتى ورتاشا وقىرماننىڭ وزىنە ۇعىمدى ەتىپ تۇسىندىرەتىن مانەرى سونداي ادەمى جەت­كى­زىلگەن. مادەنيەتپەن ارناۋلى مي­نيستر­لىك قانا اينالىساتىنداي كورەتىن ادامدار ارامىزدا از ەمەس كەزدە بىزگە مۇن­داي اڭگىمە وتە كەرەك. ءوزىم ونەر ادا­مى بولعان سوڭ قاتتى قادالعانىم، ءتىپتى ەكى رەت وقىپ شىققانىم – «ونەر ءورىسى» دە­گەن تاراۋ. احمەت جۇبانوۆتان كەيىن كۇي ونەرىن ابىشتەي اسپانداتقان ادام جوق پا دەدىم. ويپىرماي، قۇرمانعازى تۋرالى تولعاعان تۇسىندا ءتىپتى قارا ءسوز وقىپ ەمەس، كۇي تىڭداپ وتىرعانداي كۇي كەشەسىڭ عوي ەندى. ءابىشتىڭ ونەردىڭ قاي سا­لاسىنا قالام سىلتەسە دە ورەن جۇيرىك شىعاتىنىن ساۋىتبەك ونىڭ احمەت جۇ­بانوۆ، عاريفوللا قۇرمانعاليەۆ، سەركە قوجامقۇلوۆ، قالي جانتىلەۋوۆ، ءابىلحان قاستەەۆ، شاكەن ايمانوۆ، سۇلتان قو­جى­قوۆ، روزا باعلانوۆا، ءشامشى قال­دايا­قوۆ، نۇرعيسا تىلەنديەۆ، وزبەكالى جانىبەكوۆ، قال­تاي مۇحامەدجانوۆ، ىدىرىس نو­عاي­باەۆ، نۇرمۇحان ءجانتورين، ءاسانالى ءاشى­موۆ سياقتى دارا دۇلدۇلدەر تۋرالى ج­ا­ساعان باياندامالارىن، جازعان ما­قا­لالارىن جىلىكتەي تالداي وتىرىپ ءدا­لەلدەيدى. ءابىشتىڭ جىلى ءسوزىن ەستۋ – جەر باسىپ جۇرگەن ءار قازاق ءۇشىن باقىت، ءومىر­دە جوقتاردىڭ ءۇرىم-بۇتاعىنا ماق­تانىش. مىنا مەن دە، مىسالى، ءابىش كە­كى­لباەۆتىڭ دوسقاننىڭ «ءبىرجان سالى» تۋ­رالى «ەركىندىكپەن قوشتاسقان ەسىل ءداۋ­رەن» دەگەن ماقالاسىندا فيلمدە ءوزىم ويناعان بي ءرولى جايىندا جازعانىن ماقتانىش ەتەمىن. ءابىش سوندا: «جەر ءتۇ­بىنەن كەلە جاتقان بەيساۋات جولاۋشى كو­رىندى. اسىقپاي اياڭمەن كەلەدى ەكەن. كا­رى بي ەكەن. ۇستالىپ قالعان حا­بار­شى­سى­نىڭ سوڭىنان كەلەدى. جاپ­پاي قۇراق ۇشا قارسى الدى. داۋلەت، جانباي قايتىپ ورا­عىتسا دا كارى بي ءمىز باقپادى. اقى­رىندا سوزدەن جەڭىپ، تۇتقىنىن بوساتىپ اكەت­تى. بۇل قازاق جۇرتىنداعى بيلىك ونە­رىنىڭ شوقتىعىن اسىرعان ايگىلى ساح­نا ەدى. حالىق ءارتىسى ءسابيت ورازباەۆ حا­لىق ىنتىماعىنىڭ دىڭگەگى كارى ءبيدىڭ ءرولىن مايىن تامىزىپ ورىندادى. نە قي­مىلىنان، نە سوزىنەن شالكەم-شالىس ەش­تەڭە بايقالمادى. ءبارى دە التىن تا­باققا قۇيىلعان سارى بالداي اسا ءدامدى شىق­تى» دەپ جازعان. «ەگەمەن قازاق­ستان­نىڭ» سول ماقالاسىنان ەلۋ شاقتى كو­شىر­مە جاساتقانىمدى، رەتى كەلگەن جەردە (نە­مەسە رەتىن ءوزىم كەلتىرىپ) تۋعان-تۋىس­قاندارىما، تامىر-تانىستارىما تا­رات­قانىمدى جاسىرمايمىن. نەگە دەسەڭىز، تالايدى كورگەن باسىم بار، سەكسەن بەسكە كەلىپ قالعان جاسىم بار، ايتەۋىر، ءابىش­تىڭ اۋليە ءسوزى كىم-كىمنىڭ دە مەرەيىن تا­سىتاتىنىن جاقسى بىلەمىن. وسى ما­قا­لانى جازىپ وتىرىپ، تاعى ءبىر رەت تاسقا باسىلىپ قالسىن دەپ، جاڭاعى باعانى دا ادەيى سىنامالاپ كەلتىرگەنىم سودان.

مىنا ەڭبەكتى وقىپ شىققان ادام­دا كەكىلباەۆتىڭ كەمەڭگەر ەكە­نىنە ەشقانداي كۇمان قالمايدى. ءبىر مى­سالىن كەلتىرەيىن. پارلامەنتتە ءتىل تاع­دىرى تارازىعا تارتىلىپ، ەلىمىزدە ەكى مەملەكەتتىك ءتىل بولىپ كەتە جاز­دا­عالى تۇرعان جەرىنەن دەپۋتات بولماسا دا زاڭ جوباسىن تالقىلاۋعا قاتىسۋ ءۇشىن ءسوز سۇراعانىن، نۇرسۇلتان ءابىشۇلىنىڭ بەل­دەن باسىپ تۇرىپ مانداتسىز قالام­گەر­گە ءسوز الىپ بەرۋىمەن ورتاعا شىققا­نىن جازادى ساۋىتبەك. سوندا اينالايىن ءابىش زالداعى وزگە ءتىلدى ازاماتتارعا قا­راتىپ: «نەمەنە، كەشە ەل باسىنا كۇن تۋ­عاندا، تار ۇيىمىزدەن ورىن ىعىسىپ، ءتو­رىمىزدى ۇسىنعاندا، تارتىڭقى داس­تارقانىمىزدى الدارىڭىزعا جايىپ، جار­تى كۇلشەمىزدى اۋىزدارىڭىزعا ۇستا­عاندا، ءبىز كۇندەردىڭ كۇنىندە، بۇگىنگىدەي دە­موكراتيا ورناتىپ كەمەلدەنەمىز بە دەپ جاتقان زاماندا، ءوز ۇيىمىزدە ءوز ءتى­لىمىزدە سويلەۋ ءۇشىن مىنا سىزدەردەن ءبۇي­تىپ جىلاپ تۇرىپ رۇقسات سۇرايمىز با دەپ ويلاپ پا ەدىك؟!» دەگەن. قاۋىپتىڭ بە­تى سول سوزدەن كەيىن ماسەلە داۋىسقا قاي­تا قويىل­عاندا قايتقان. «ءتىل تار­تى­سى» تا­راۋىندا بايان ەتىلگەندەي وسىنداي ءسات­تەردى قالاي ۇمىتارمىز؟ ۇمىتپاي­مىز.

ويشىلدىق تۋرالى تولعانىستار دە­گەننەن كەيىن ساۋىتبەكتىڭ كى­تابىن ءالى وقىماعان ادامدار كادىمگى عى­لىمي زەرتتەۋ سياقتى كورۋى مۇمكىن. ولاي ەمەس. كىتاپتىڭ عىلىميلىعى وي تە­رەڭدىگىندە، تەوريالىق بايىپتىلى­عىن­دا. ال مۇنىڭ جەتكىزىلۋى وتە تارتىم­دى. اۆتور ءابىشتىڭ ويشىلدىعىن كادىمگى قا­زاقى اڭگىمەلەۋ مانەرىمەن-اق ادەمى ءدا­لەلدەپ ايتادى. وسىنىسى مەنىڭ جا­نى­ما ءتىپتى مايداي جاقتى. ءبىر مىسال كەل­تىرەيىن. 1991 جىلى پارلامەنت ساي­لاۋىنا تۇسكەندە ءابىش پاۆلودار وب­لى­سىنا بارعان ساپارعا ساۋىتبەكتى ەرتە كەت­كەن ەكەن. ول كەزدە بۇلار ورتالىق كوميتەتتە بىرگە جۇمىس ىستەگەن. ودان بۇرىن كينودا قاتار ىستەگەنى دە بار. بايا­ن­اۋىل جەرىندە ابەكەڭە نەشە ءتۇرلى سۇراق­تار قويىلىپ، ونىڭ بارىنە سالماق­تى، ساليقالى جاۋاپتار قايتارىلادى. ءارى قاراي ساۋىتبەكتىڭ ءسوزىن تىڭدايىق: «اڭگىمە سودان باستاپقى جايماشۋاق ارناسىنا ءتۇسىپ قالىپ ەدى، ەندى باسقا ءبىر اق­ساقال قولىن كوتەردى. بۇل كىسىنىڭ ءسوزى شىمىرلاۋ شىقتى. «اينالايىن، سەنىڭ وزىڭە شاتاعىمىز جوق. ۇلكەن ازامات ەكەن­سىڭ. دەگەنمەن، ءبىز دە ەلمىز عوي. بايا­ن­اۋىل دەگەن اتىمىز بار. ءبىزدىڭ دە وسى بايگەگە سالىپ وتىرعان ازاماتتارىمىز بار. ولار دا ەلگە قىزمەت ەتىپ ءجۇر. ءسوزى­مىز­دى سويلەپ، سول جەردە وتىراتىن شى­عار دەپ كۇتىپ ەدىك. ەندى ولارعا نە اي­تارىمىزدى بىلمەي قالدىق. ءوزىڭنىڭ دە ەلىڭ بار ەمەس پە؟ ول جاقتان نەگە ءتۇس­پەدىڭ؟»، – دەدى. زال تىم-تىرىس. ءابىش بۇل جولى جاۋاپتى قىسقا قايىردى: «اعاسى، قا­زاقتا ءسوز بار عوي، «تۇلپارلىعىڭدى سى­ناعىڭ كەلسە، ارعىماق باپتاعان جەرگە بار – قۇلىن كەزىڭدى كورگەن جوقپىز دەپ قاي­تارا قويماس باعىڭدى، جىگىتتىگىڭدى سى­ناعىڭ كەلسە، ازامات وسىرگەن ەلگە بار – اكەڭمەن تاباقتاس بولمادىق دەپ سىن­دىرا قويماس ساعىڭدى» دەگەن. مەن با­عىم­دى ارعىماق باپتاعان جەردەن، ازا­مات وسىرگەن ەلدەن سىنايىن دەپ كەلىپ وتىر­مىن. قالعانىن وزدەرىڭىز شەشىڭىز­دەر». الگى اقساقال مىقتى ەكەن. سول ءساتىن­دە-اق: «اۋ، اعايىن، مىنا جىگىت تەكتى ادامنىڭ ءسوزىن ايتىپ وتىر عوي، ءسوزدى قويىپ، ءبارىمىز وسى جىگىتكە داۋىس بە­رەيىك» دەپ قالىڭ جۇرتشىلىققا قاراپ ەدى، زال تولى جۇرت دۋىلداتا قول سوقتى. كەيىن سايلاۋدا ءابىش جەڭىپ شىقتى. ءدال سونداي ناقىل حالىقتا بار-جوعىن ءالى بىلە قويمايمىن، ونى ءابىشتىڭ سول ارادا سۋىرىپ سالىپ ايتۋى دا مۇمكىن، ولاي بولماعان كۇننىڭ وزىندە دە تابان استى ءسوز تاۋىپ كەتكەنى جانە ونىسىن ءبىر ءوزى­نەن ون شاقتى اكادەميك شىققان بايا­ناۋىل ەلىنە قۇرمەتىن كورسەتە كەلىستىرىپ ايت­قانى بارشامىزدىڭ ايىزىمىزدى قان­دىردى. شەشەندىك دەپ تە، كوسەمدىك دەپ تە وسىندايدى ايتادى عوي». راس، شە­شەندىك تە، كوسەمدىك تە ءابىشتىڭ ءار ءسو­زى­نەن تانىلىپ تۇراتىن ەدى عوي، شىركىن.

«تاۋەلسىزدىك تولعاۋى» دەگەن تاراۋدا مەرەكە قۇلكەنوۆتىڭ ءابىش تۋرالى ايت­قان «ول – قازاقتىڭ ساياسي وي اعىمىن قا­لىپ­تاستىرىپ، دامىتىپ كەلە جاتقان داناگوي ساياساتكەر» دەگەن باعاسىنىڭ سالماعى ابدەن بايىپتى دالەلدەنەدى. ءابىش­تىڭ ەلگە ەتكەن ەڭبەگىنىڭ ءار قىرى قا­پىسىز قامتىلادى. تاعى ءبىر مىسال. ەل باسىنا كۇن تۋىپ، ءبىزدى كولدەنەڭ كوك ات­تى باسقارىپ تۇرعان كەزدە ءابىش ءبىش­كەككە ارنايى بارعان ەكەن. شىڭعىس ايت­ماتوۆقا: «ءوز تورىندە وزدەرى وتىر­عاندار ءبىر امالىن تابار-اۋ. ءبىزدى ايت­ساڭىزشى» دەپ باستاپ، رەسپۋبليكاداعى جاعداي تۋرالى اقتارىپ اڭگىمەلەپ بەر­گەن ەكەن. سوندا شىڭعىس: «وڭ جامباسقا كەل­سىن دە» دەگەن ەكەن. ەندى ءابىشتى تىڭ­دايىق: «كوپ ۇزاماي كسرو حالىق دە­پۋتات­تارىنىڭ سەزى اشىلدى. انا جولعى كەش­تە بىرگە بولعان ءبىر جىگىت تەلەفون سوق­تى: «ابەكە، تەلەۆيزوردى اشىڭىزشى»، – دەدى. اشسام – ماسكەۋدەگى سەزدەر سارايىنىڭ ءمىن­بەسىندە شىقاڭ سويلەپ تۇر. «قازاق­ستاندى بۇدان ءارى دە بۇرىشقا تۇرعىزىپ قويۋعا تىرىسۋ قيانات»، – دەدى ايگىلى ازا­مات. ەسىمە اناداعى اڭگىمەمىز ءتۇستى. «وڭ جام­باسقا كەلسىن دە»، – دەپ ەدى. «كەل­گەن ەكەن عوي» دەپ ويلادىم». وسىنى ساۋىت­بەك قايتادان جاڭعىرتىپ، مىنان­داي كى­تاپقا تاڭبالاماسا گازەتتىڭ تىگىن­دىسىندە قا­لا بەرەر ەدى. ءابىش كەكىلباەۆتىڭ قالام­گەر­لىگى مەن قايراتكەرلىگى ءبىر-ءبىرىن تولىق­تى­رىپ جاتاتىنىن وسىلايشا اشا­دى.

ايگىلى جازۋشىنىڭ تاريح بىلگىرى ەكەنىن ايقارا كورسەتكەن «تاريح تا­عىلىمى»، سىنشىلىعىن، زەرتتەۋ­شى­لىگىن تاماشا تانىتاتىن «ادەبيەت الە­مى»، تۋعان جەرى ماڭعىستاۋ جايىنداعى بايان­دارىن بايىپتاعان «ولكە ورنەگى» تا­راۋلارى تۋرالى ايتا بەرسەم، اڭگى­مە­نىڭ ۇزاققا كەتىپ قالۋى مۇمكىن. ولاردى جاڭ­عاقشا شاعىپ سويلەۋگە ءسوز ماڭ­دايى­نا ەمەس، تاڭدايىنا بىتكەن (جارىقتىق سە­راعاڭ وسىلاي دەيتىن ەدى) ءارتىس ادام­نىڭ ورەسى جەتە بەرمەۋى دە مۇمكىن. بىراق بۇل كىتاپتىڭ ءار بەتى ويلاندىراتىنىن، تالاي تۇستارى تاڭداندىراتىنىن س­ە­نىممەن ايتا الامىن. قانشاما ءما­لى­مەت­كە، قانشاما ويعا تولى بولسا دا، وسىنىڭ ءبارى وتە قىزعىلىقتى، تارتىمدى وقى­لا­دى. قالامگەردىڭ ادەبيەتتەگى ءوزىنىڭ ۇستاز­دارى مەن تۇستاستارى تۋرالى جاز­عاندا اعىل-تەگىل اقتارىلاتىنى، جاق­سى­نىڭ جاقسىلىعىن جارقىراتا جازاتىنى، تالانتتىڭ بار باعاسىن تامىرشىداي تاپ باسىپ بەرەتىنى ايىز قاندىرادى. كەڭ بولماعان ادامنىڭ كەمەڭگەر بولۋى دا مۇمكىن ەمەس شىعار، تەگىندە.

اكادەميك اعامىز سەرىك قيراباەۆ زامان قىسىپ، سىننان كوز اش­پا­عان مۇح­تار اۋەزوۆتىڭ ءوزى «ۇلى جازۋشى» دە­گەندى ەستىمەي كەتتى دەپ ەسكەرتكەن ەكەن. «وكى­نى­شى كوپ وتكەننەن الار ساباعى­مىز­دىڭ ءبى­رى دە وسى»، – دەيدى كىتاپتىڭ اۆ­تورى. «ابىز ءابىش» كىتابى كەكىلباەۆ كە­­­مەڭ­گەر­لىگىن كەمەل كورسەتۋمەن بىرگە، ءبىزدى قولدا بار اسىلدارىمىزدى ارداق­تاۋعا، ۇلى­لىق­تى ۇلىقتاۋعا ۇيرەتەدى. ەڭ باستىسى، وقىر­مانىن ويعا شاقىرادى، ۇزدىك ۇلگى­نىڭ بيىگىنە ۇمتىلدىرادى. ونىڭ لايىق­تى باعالاناتىنىنا ءوز با­سىم كامىل سەنەمىن. جولى بولسىن!

 

ءسابيت ورازباەۆ،

قازاقستاننىڭ حالىق ءارتىسى،

مەملەكەتتىك سىيلىقتىڭ لاۋرەاتى

سوڭعى جاڭالىقتار