التاي ءالى كۇڭىرەنىپ تۇر ەكەن...

«ۋاقىتتىڭ تىم-تىم زىمىراندىعىنا ەندى عانا كوز جەتكەندەي بولدى…»، – دەپ ارىس ازاماتىن ساعىنا ەسىنە العان ليزا ساياقىزى جانارىنا كەلىپ قالعان جاستى قول ورامالىمەن سۇرتكىلەپ قويدى…

راسىندا دا، ۋاقىت شىركىن زىمىران! جىلدار جىلجىپ، ايلار اعىپ، ءتىپتى تاڭنىڭ اتۋى مەن كۇننىڭ باتۋى لەزدە-اق! وتكەنگە كوز جىبەرىپ، ساعىنىپ تا ۇلگەرە المايسىڭ، لەزدە ساعىمعا اينالىپ سالا بەرەدى. ادامدى ادام ەتەتىن وسىناۋ ءبىر ساعىم-ساعىنىشتىڭ ىشىنەن ءبىر قىمبات بەينە سۇلبالانادى. ول – قازاق جۋرناليستيكاسى تارلاندارىنىڭ بىرەگەيى، كوركەمسوزدىڭ ايرىقشا مايتالمانى ديداعاڭ – ديداحمەت ءاشىمحان ۇلى.

«تۇركىستان» گازەتىنىڭ العاشقى شىعارۋشىلارىنىڭ ءبىرى، تالاي كۇن مەن تۇندەر بويى كوز مايىن تاۋىسىپ، كۇڭگىرت شامنىڭ كولەڭكەسىندە ءتۇرلى قۇندى دا مازمۇندى ماقالالار جازعان جۋرناليست ءھام جازۋشىنىڭ قارا شاڭىراعىنىڭ كيەسى، ارتىنداعى ۇلكەن اۋلەتتىڭ اق جاۋلىقتى اناسى، اجەسى، ەڭ باستىسى، تالاي جىلدار بويى سەنىمدى دە ادال جارى بولعان ليزا حانىممەن سۇحبات ءدال وسىلاي جۇرەك سىزداتار سەزىممەن باستالدى. وتباسى عانا ەمەس، جاقىن-جۋىعى عانا ەمەس، قولىنا قالام ۇستاعاندارعا ساعىنىش بولىپ قالعان سول ءبىر سەزىمتال ازاماتتىڭ ءالى دە ارامىزدا بولا تۇرماعانىنا ناليتىن جۇرەكتەر سىزدايتىن بولار. ءوز باسىم جيىرما جىلدان استام قىزمەت ەتىپ كەلە جاتقان «تۇركىستان» اپتالىعىنىڭ تاۋدان بيىك تابالدىرىعىن العاش يمەنبەي اتتاعانىم دا، ديداعاڭنىڭ ارقاسى ەدى. سوندىقتان دا سانامىزدا ساعىنىش… جانارىمىزدا مولتىلدەگەن جاس… اڭگىمە باستاۋ وڭاي بولماي تۇرعانى…

«…ورالحان قايتقاندا قاليحان اعامىز قاسىنا ديداحمەت ەكەۋمىزدى وتىرعىزىپ قويىپ، مۇڭايا سىر شەرتكەنى بار: « قالامدى مۇرات تۇتىپ الماتىدا جۇرگەن بەسەۋ ەدىك. بەسەۋمىز دە ەنشىمىز بولىنبەگەن، ەسىگىمىز جابىلماعان، مەيمانىن ورتاق قابىلداعان ءبىر اتانىڭ بالاسى ەدىك. قىرىقتىڭ توعىزىندا بالامەر كەتتى. قىرىقتىڭ توعىزىندا، مىنەكي، ورالحاننان ايىرىلدىق. اللا تاعالا ەندىگى قالعان ۇشەۋمىزدى كوپتىك ەتپەسىن. اسىرەسە، سەندەردىڭ عۇمىر جاستارىڭ ۇزاق بولۋىن تىلەيمىن!»، – دەپ قولىن جايىپ، باتاسىن بەرگەن…» – دەپ باستالاتىن ەستەلىكتى ارى قاراي وقىساق: «…شىڭعىستايدىڭ «ديكوشى» بولىپ اۋىلدان، شىعىستىڭ «ديداشى» بولىپ ەلدەن اتتانعان اياۋلى دوس قازاق باسپاسوزىندە دە، قازاق پروزاسىندا دا ايشىقتى ءىز قالدىردى، قالام قايراتكەرى بيىگىنە كوتەرىلدى» – دەپ، ەسكە الىپتى جۇرەگى قان جىلاعان قيماس دوسى، جازۋشى الىبەك اسقاروۆ «ۇلتتىڭ رۋح جىرشىسى» اتتى ەستەلىكتەر جيناعىندا.

ءيا، شىعىستىڭ ءبىرتۋار قالامگەرى ورالحان بوكەەۆ جايلى جازىلعان قىپ-قىسقا ءارى ساعىنىشقا تولى مولتەك سىر ءوزىمدى تاعى ءبىر شىڭعىستاۋدىڭ پەرزەنتى، ۇستاز-جازۋشى ديداعاڭمەن ەتەنە باۋىرلاستىرىپ جىبەرگەنىن بىرەۋ بىلسە، بىرەۋ بىلمەس. تۋعان جەرگە، وسكەن توپىراققا دەگەن پەرزەنتتىك ماحابباتى، سول ءوڭىردىڭ ۇلدارىنا دەگەن قۇرمەتى اسقان باۋىرمالدىقتىڭ بەلگىسىندەي بولىپ ءبىزدى دە ەلجىرەتكەن ەدى. تەك قىزمەتتەس اعا عانا ەمەس، وتباسىمىزداعى ءىرىلى-ۇساقتى قۋانىشتارىمىزدا اق باتاسىن بەرگەن رۋحاني اكە دە بولا بىلگەن ازاماتتى قالاي ۇمىتارسىڭ؟!.

– ارينە، ساعىندىم. وزىنە ورلىكتى ۇيرەتكەن ءور التايى دا ءالى كۇنگە كۇڭىرەنىپ تۇرعانداي سەزىممەن اتتاندىم شىڭعىستايدان، – دەپ باستادى ءسوزدى جازۋشىنىڭ قىرىق جىلدان استام ادال جارى بولعان، سەنىمدى سەرىگى، بالالارىنىڭ اناسى ليزا حانىم. – بالالىق ماحابباتىم، ەركەلىگىمدى دە وزىمەن بىرگە الا كەتكەندەي قيماس ءبىر سەزىم جانىمدى اۋىرتتى. ونىڭ ۇستىنە، اعالارىڭمەن باس قوسىپ، شاڭىراق كوتەرگەندە قۋانىشىمىزدى بولىسكەن كوز كورگەندەردىڭ ءبارى-ءبارى وتكەندى كوز الدىما قايتا اكەلىپ، جۇرەگىمدى ەرىكسىز شىمىرلاتتى.

– شاڭىراق كوتەرگەندە دەمەكشى، ديداعاڭمەن قالاي، قايدا تانىسىپ ەدىڭىزدەر؟ اڭگىمەمىزدى سودان باستاساق…

جازۋشى جارىنىڭ اققۇبا ءوڭى بال-بۇل جانىپ، ەرەكشە ءبىر كۇيگە تۇسكەندەي نۇرلانىپ سالا بەرگەنى تاڭعالدىردى ىلكىدە.

– مەن دە شىعىستىڭ قىزىمىن عوي. قاتونقاراعاي اۋدانىنداعى رىكوۆ اتىنداعى قازاق مەكتەبىن بىتىرگەن سوڭ، دەنساۋلىعىما بايلانىستى كىتاپحانادا جۇمىس ىستەۋىمە تۋرا كەلدى. بىردە قيمىلى ەپتى، سۇڭعاق بويلى جىگىت اۋداندىق گازەتكە شىققان ءبىر ماقالاسىن ىزدەپ، كىتاپحاناعا كەلدى. اسكەردەن كەلگەن بەتى ەكەن. بۇل جەتپىسىنشى جىلدىڭ كۇزى. «ءبىر تامشى» دەگەن باللادا جازىپ، ونىسى اۋداندىق گازەتتە جارىق كورىپتى. وسىلايشا، العاش رەت كىتاپحانادا تانىستىق. سودان ول اۋىلداعى اۆتوكلۋب مەڭگەرۋشىسى بولىپ جۇمىسقا ورنالاستى. ول كەزدە ەلىمىزدىڭ بارلىق وڭىرلەرىندە اۋداندىق كوركەم­ونەرپازدار ۇيىرمەلەرى كوپتەپ اشىلىپ، تالانتتى قىز-جىگىتتەر جۇمىسقا تارتىلا باستاعان كەز. العىر. مىنەزدى. بەلسەندى. شەشەندىگى تاعى بار. وسىلاي باستالعان تانىستىق 1972 جىلدىڭ كوكتەمىندە وقۋ ىزدەپ الماتىعا كەلگەندە دە ۇزىلگەن جوق. ول قازاق ۇلتتىق ۋنيۆەرسيتەتىنىڭ جۋرناليستيكا، قۇربىم ناسيحا ەكەۋمىز قىزدار ينستيتۋتىنىڭ كىتاپحانا فاكۋلتەتىنە قۇجات تاپسىرىپ، قابىلداۋ ەمتيحاندارىنان جاقسى باعامەن وتتىك. ءبىز قۋانىپ ەلگە كەتكەندە، ديداحمەت كۇزگە دەيىن قالادا قالىپ، ادك-دا جۇمىس ىستەدى. كۇزدە ساباق باستالدى. ارالاسىپ تۇردىق. جازۋ-سىزۋعا قابىلەتتى. جاقسى وقىعان ەكى ستۋدەنتتى ماسكەۋ مەن لەنينگرادقا جىبەرمەكشى بولادى دا، اتا-اناسىنان رۇقسات سۇراۋ ءۇشىن ديداحمەت ەلگە بارعاندا، ۇلكەن كىسىلەر «ءوز ەلىمىزدە-اق وقي بەر، وقۋ ىزدەپ سابىلعانشا، بىزگە كەلىن اكەلسەڭشى» دەگەن ۇسىنىس ايتادى. سودان جەتپىس بەسىنشى جىلدىڭ اقپان ايىندا باس قوسىپ، شاڭىراق كوتەردىك. سول جىلى وقۋىن ءبىتىرۋى كەرەك ەدى، مەن بوسانعان سوڭ ول دا اكادەميالىق دەمالىس الىپ، شىعىسقا تارتىپ تۇردىق. كەلگەن بەتتە وبلىستىق «كوممۋنيزم تۋىنا» قىزمەتكە ورنالاستى. وسكەمەندە پاتەر جالداپ تۇرامىز. ءبىر جىلدان كەيىن اتا-ەنەمنىڭ قاسىندا قالدىم دا، ول وقۋىن جالعاستىرۋ ءۇشىن الماتىعا قايتتى.

اتام اسا كوپ سويلەمەيتىن، توماعا-تۇيىق جان ەدى. مالدىڭ جايىن جاقسى بىلەتىن، قىس قىستاۋدا، جاز جايلاۋدا شارۋاشىلىقپەن اينالىسقان. توقساننىڭ ۇشەۋىنە كەلىپ قايتىس بولدى، جارىقتىق! ال ديداحمەتكە قالامگەرلىك ناعاشى جۇرتىنان دارىعان با دەپ ويلايمىن. ويتكەنى ەنەم كەرەمەت اڭگىمەشىل، وتە شەشەن، استارلى ءسوزدىڭ تىگىسىن جاتقىزاتىن سوزشەڭ كىسى. توقساننىڭ بەل ورتاسىنان اسسا دا جادىنان جاڭىلماعان، كوزى دە، كوكىرەگى دە وياۋ. جەتى قۇرساق كوتەرگەن، التى ۇل، ايگەرىم اتتى قىزدى تاربيەلەپ وسىرگەن التىن قۇرساقتى انا. ۇلىنىڭ قازاسى جانىنا باتسا دا، ەڭسەسىن تۇسىرمەي كەلە جاتقانى تەكتى اۋلەتتەن شىققاندىقتان شىعار دەپ ويلايمىن.

– ديداعاڭنىڭ قانداي قاسيەتتەرىن ساعىناسىز؟ قانداي اكە بولدى؟

– «تۇڭعىشىمىز زۋلفيا ومىرگە كەلگەندە ونشا قۋانا بىلمەگەندىگىم جاستىقتىڭ، بالالىقتىڭ بويىمىزدان ءالى كەتە قويماعاندىعى بولار، داۋلەت ومىرگە كەلگەندە عانا اكەلىك ماحابباتىم وياندى» – دەپ، ك ۇلىپ وتىراتىن-دى. جانى جۇمساق، قولى اشىق، بالاجان بولعانىمەن، قىزى مەن ۇلىن اسا كوپ ەركەلەتە قويمايتىن. وزىمەن تەڭ سانايتىن، قۇرداسىنداي اقىلداسىپ-كەڭەسكەندى ۇناتۋشى ەدى. ادالدىعى، شىنشىلدىعى، ايتقانىنان قايتپايتىن قايسار، بىربەتكەيلىگىنە دە بەيىمدەلىپ، اعالارىڭا ۇنايتىنداي تىرلىك كەشتىك دەسەم، ارتىق ايتىپ اسىرەلەگەنىم ەمەس. ايتتى، ءبىتتى! ۇناماعانىن ۇلكەن-كىشى دەمەي، بەتكە ايتاتىن. وزىندىك كوزقاراسى، وزىندىك پىكىرى بار، ايتار ويى ايقىن، وتكىرلىگى تاعى بار ەدى. تازالىقتى جانى ءسۇيدى. ادەمى ءجۇرىپ-تۇرعاندى جاقسى كورەتىن. ءساندى كيىنەتىن. ۇستىنە شاڭ جۇقتىرماۋشى ەدى. ونىسى، ارينە، ماعان ۇنايتىن.ۋاقىتتى، بوس ۋاقىت دەگەندى بىلمەي ومىردەن ءوتتى عوي. كىتاپقۇمارلىعى ەرەكشە، بالالارىنا دا سولاي ۇيرەتتى.

نەگە ەكەنىن قايدام، تۋعان كۇن دەگەندى ەشقاشان اتاپ وتكەندى قالاماۋشى ەدى. قاعازداعى داتا عوي دەپ، نەمقۇرايلىلىق تانىتىپ وتىراتىن. وتباسىمىزدا ەشكىمنىڭ تۋعان كۇنى تويلانىپ، ابىر-سابىر بولمايتىنبىز. ءتىپتى، نەمەرەلەرىنىڭ ومىرگە كەلگەن كۇندەرىندە دە قالاعاندارىن الىپ بەرىپ، سىيلاپ جۇرگەنىمەن، ال بىراق كول-كوسىر داستارقان جاساپ، قوناق كۇتۋ دەگەنگە رۇقسات ەتپەۋشى ەدى. ءوزىنىڭ دە قىرىق جاسىن وتباسىندا عانا اتاپ وتتىك، ەلۋ-الپىسىندا ارەڭ كوندىرىپ، دوستارى مەن جاقىن-جۋىقتاردىڭ باسىن مەيرامحانادا قوستىق. سول كەزدە دە، قازىردە نەگە تۋعان كۇن تويلاۋعا قارسى بولدى ەكەن دەپ ويلاپ قويامىن. كىشكەنتايىنان مالشى اۋىلدا وسكەندىكتەن بە، جاز جايلاۋ، قىس قىستاۋدا كوشىپ-قونىپ ءجۇرىپ ونداي شارا دەگەندى بىلمەي ءوستى مە، قايدام، ايتەۋىر، مەيلىنشە قارسى ەدى.

– ديداعاڭنىڭ ەلدەن ەرەكشە تاعى ءبىر قاسيەتى، گالستۋكقۇمارلىعى. قاي ەلگە، قاي جەرگە بارسا دا ادەمى، وزىنە ۇناعان گالستۋكتى مىندەتتى تۇردە ساتىپ الاتىنىن، سىيلىققا دا گالستۋك العىسى كەلىپ تۇراتىنىن ءبىز، قىزمەتتەستەرى جاقسى بىلەمىز. ال ءوزى وزگەلەرگە گالستۋك سىيلاپ كوردى مە؟

– ءيا، ول دا ءبىر وزىنە عانا ءتان، ەرەكشە قاسيەتى ەدى. ادەمىلەپ، ۇقىپتاپ، ءار گالستۋككە ساي جەيدەسى مەن كاستيۋم-شالبارىن ۇنەمى رەتتەپ، جاڭالاپ وتىراتىن. ايتتىم عوي، وتە ۇقىپتى، تازا كيىنگەندى جانى قالايتىن. ونىڭ وسى قاسيەتىن جاقسى بىلەتىندەر گالستۋك سىيلاپ جاتۋشى ەدى. ال ءوزى اسا قيمايتىن، ارالاس-سىيلاس جىگىتتەرى بولماسا، ەشكىمگە گالستۋك سىيلاپ كورمەدى-اۋ دەيمىن.

– ءسىزدىڭ ەسىمىڭىزگە بايلانىستى ادەمى ءبىر قالجىڭى ەسىمە ءتۇسىپ وتىرعانى. شىنىندا دا، ەسىمىڭىزدى نەگە ليزا قويدى ەكەن؟

– ءيا، ادەمى ءازىلى، قالجىڭى بولۋشى ەدى. جولداستارىنا دا «مەن رايتسەنتردىڭ قىزىن الدىم» دەپ اۋزىن تولتىرىپ ايتىپ، جاراسىمدى ك ۇلىپ قوياتىن-دى. ەلىمىزدىڭ باسقا وڭىرلەرىنە قاراعاندا، ءبىزدىڭ التاي جاقتا ورىس حالقىنىڭ وكىلدەرى كوپ شوعىرلانعان عوي. ونىڭ ۇستىنە ومىرگە مەنى اكەلەردە انام قاتتى قينالسا كەرەك، سودان سول كۇنگى كەزەكشى دارىگەردىڭ ەسىمىن قويىپتى. اعالارىڭمەن ونىڭ جولداستارى ءوزارا «ەليزاۆەتا سەگىزمۇندوۆنا» دەپ اتاپ كەتتى. ەسىمىمدى ۇنەمى ازىلگە قوسىپ وتىراتىن. بىردە بەلگىلى ءبىر جازۋشى اعامىز : «كەلىننىڭ اتى نەگە ليزا»، – دەپ سۇراسا، «وي، كوكە، كەلىنىڭىز نەمكا عوي، نەمىس حالقىنىڭ قىزى» – دەپتى. ۇلكەن كىسى نە سەنەرىن، نە سەنبەسىن بىلمەي ابىرجىپ قالسا كەرەك. ديدەكەڭنىڭ ءوزى دە ك ۇلىپ جىبەرگەن عوي، سوندا بارىپ قالجىڭ ەكەنىن تۇسىنگەن كورىنەدى. ابدەن كۇلگەنىمىز بار.

– اعانىڭ وتە كوپشىل، ءوزىن دە، وزگەنى دە سىيلاي بىلەتىن عاجايىپ قاسيەتىن ۇمىتا قويعانىمىز جوق. دەگەنمەن، قايىنجۇرت جاعىنا جاعىمدى بولا الدى ما؟

– شىڭعىستاۋدا تۇرعان كەزىندە ءبىرىنشى ءوزىنىڭ تۋعان ۇيىنە، اكە-شەشەمىزگە بارامىز. كىندىك قانى تامعان قارا شاڭىراعىنا ەلجىرەپ بارىپ، اۋناپ-قۋناپ، ساعىنىشىن باسىپ، سوسىن قايىنجۇرتىنا تارتاتىنبىز. كەيىن ول كىسىلەر دە اۋدان ورتالىعىنا كوشىپ كەلدى.اۋەلى اتا-ەنەممەن امانداسىپ الىپ، سوسىن قايىنجۇرتىنا دا امانداسۋعا كىرىپ شىعامىز. نەگىزى اعالارىڭ وتە باۋىرمال، كىشىپەيىل بولدى. ءوز تۋعاندارى مەن مەنىڭ توركىنىم تۇگىلى، وڭىردەگى كەز كەلگەن وتباسىنىڭ اماندىعىن تىلەپ، ەلگە بارعان سايىن ولاردىڭ جوعىن تۇگەندەپ، ىزدەپ جۇرەتىن ادەتى بار-تىن. جاتسىنبايتىن. الالاۋ دەگەندى بىلمەيتىن. قولىنان كەلگەنىن جاساۋعا، كومەكتەسۋگە تىرىساتىن. ەلگە بارعان سايىن «بالەنشەنىڭ بالاسى»، «تۇگەنشەنىڭ بالاسى عوي» دەپ حال-جاعدايلارىن سۇراپ، بۇيىمتايلارىن ورىنداپ جاتۋشى ەدى. ءبىر تىنىم تاپپايتىن. تىنىش جاتا المايتىن. ەلدىڭ جاعدايىنا، اۋىل ادامدارىنىڭ تۇرمىس-تىرشىلىگىنە قاتتى الاڭداپ، جانى اشىپ ءجۇرۋشى ەدى. ەلدىڭ ءبارى تۋعان جەرىن، وسكەن ورتاسىن جاقسى كورەدى عوي، دەگەنمەن ديداحمەتتىڭ تۋعان ولكەسىنە دەگەن، ءور التايىنا دەگەن پەرزەنتتىك ماحابباتى شەكسىز بولدى. شىعارمالارىنىڭ دا ءبارى تۋعان جەرىنە، تاۋ-تاسىنا ارنالعانى سوندىقتان بولار. «اقشوقىسى» قانداي!؟ ءومىر مەن ءولىمنىڭ اراسىندا جاتىپ، ءبىر ءسات ەس جيعاندا التايعا اڭسارى اۋىپ جاتقان وقاس ءولىمى قانداي تارتىستى تاعدىر دەسەڭىزشى؟! «جەر اڭساعان سارى اتان»، «سارى ساماۋرىن»، «تاس قالا»، «تاس مونشاسى» – بارشا شىعارماشىلىعىنىڭ باسىم بولىگى تۋعان جەرگە دەگەن بالالىق ماحاببات پەن كول-كوسىر ساعىنىشتان تۇرادى. التايدى ارمانداعان كەيىپكەرلەرى سەكىلدى ءوزى تۋعان توپىراعىمەن قايتا قاۋىشتى.

– شىعارمالارىمەن جاقسى تانىسپىز. «تاس مونشاداعى» قالاعا وقۋ ىزدەپ كەلگەن اۋىل بالاسىنىڭ تۋعان جەرگە دەگەن ساعىنىشىن كوپتەگەن وقىرماندارى سياقتى ءبىز دە باستان كەشكەنبىز. ول دا ءبىر ەستەن كەتپەس جىلدار. جازۋشىنىڭ كۇندەلىكتەرى جايلى ءجيى ءسوز قوزعالادى. اعانىڭ ۇقىپتى ەكەنىن جاقسى بىلگەندىكتەن ول كۇندەلىكتە تالاي قۇپيالار بار سياقتى كورىنەدى ماعان.

– ءيا، كۇندەلىكتى ول بالا كەزىنەن، وقۋشى كەزىنەن جازا باستاعان. العاش جازۋشىلىققا اكەلگەن دە وسى قاسيەتى بولار. ءبىر وكىنىشتىسى، سوڭعى جىلدارى، سوڭعى ون-ون بەس جىلعى جازىپ جۇرگەندەرى قولىمىزدا جوق. اماندىق بولسا، ۇلىمىز داۋلەت الداعى ۋاقىتتا تەك قانا كۇندەلىكتەرىن جيناقتاپ، كىتاپ ەتىپ شىعارۋدى جوسپارلاپ ءجۇر.

– جوسپار دەگەننەن ويعا ءتۇسىپ وتىر، ديداعاڭنىڭ دا جوسپار-يدەيالارى كوپ ەدى، قۇلاعدار بولىپ ءجۇرۋشى ەدىك…

– نەسىن ايتاسىڭ، جوسپارى دا، ويعا العاندارى دا ءبىرشاما ەدى. ءوزىنىڭ جانىنا جاقىن «تۇركىستان» گازەتىندە قىزمەت اتقارا ءجۇرىپ، «ەل شەجىرە» قوعامدىق قورىن قۇردى. «الاش» سەرياسىمەن الاش الىپتارىنىڭ ەڭبەكتەرىن شىعارىپ تۇرۋ يدەياسى جانىنا تىنىم بەرمەدى. قالا بەرسە، قوعامداعى الەۋمەتتىك-تۇرمىستىق ماسەلەلەر، ونىڭ ىشىندە ءتىل ماسەلەسى دەگەندە ايتارى دا، جازارى دا كوپ ەدى. قازىر ول قوردى ۇلىمىز داۋلەت جۇرگىزىپ ءجۇر. بەت­الىسى جامان ەمەس.

– ءيا، ول كىسىنىڭ ءتىل جاناشىرى، مەملەكەتتىك ءتىلدىڭ شىنايى جاناشىرى بولعانىن جاقسى بىلەمىز. ال اۋلەتى قاي تىلدە تاربيە الدى؟ نەمەرەلەرى اتالارىنىڭ شىعارمالارىن وقۋعا جاراپ قالعان بولار…

– زۋلفيا مەن داۋلەت قازاق مەكتەبىنىڭ تۇلەكتەرى. اۋىل كورىپ وسكەن، ۇلكەن كىسىلەردىڭ ءتالىم-تاربيەسىن سەزىنىپ وسكەن بالالار. نەمەرەلەرىمىز دە انا تىلدەرىندە وقىپ، ءبىلىم الۋدا. الدى ون جەتىگە تولدى. ايجان مەن ءامينا كىتاپقۇمار، اتاسىنىڭ شىعارمالارىن تالداپ-تالعاپ وقيدى. وزدەرى دە جازۋدان قۇرالاقان ەمەس. بۇل جاعىنان اكەلىك، اتالىق پارىزىن ادال جالعاستىرىپ كەتكەنى كوڭىلگە دەمەۋ.

ديداعاڭ جايلى ءالى تالاي سىر-سۇحباتتار، جانارىمىزعا جاس تولتىرار ساعىنىش-ەستەلىكتەر ايتىلا دا، جازىلا دا بەرەرى ءسوزسىز. كوز الدىمىزدا مۇڭعا باتىپ، اسىل پەرزەنتتەرىن جوقتاپ تۇرعان ءور التاي ەلەستەپ، شىعىستان شىققان تالعامپاز جازۋشى قاليحاننىڭ «بۇقتىرماسى»، ورالحاننىڭ «مۇزتاۋى» سىندى ديداعانىڭ «اقشوقىسى» ويىمىزعا ورالدى…

 

سۇحباتتاسقان

تاڭسۇلۋ الدابەرگەنقىزى

ۇقساس جاڭالىقتار

Back to top button